Ik ben al jaren mantelzorgster, zonder dat ik dat eigenlijk wist. En voor veel verschillende mensen.
Mijn moeder werd heel erg ziek, hartproblemen, ze is inmiddels geopereerd. Daarna ben ik elke dag, 7 dagen in de week voor en met haar bezig geweest. Dat duurt nu al 5 jaar.

Mijn buurvrouw en vriendin is weduwe, er werd dit voorjaar kanker  geconstateerd bij haar. Ik ging elke dag met haar naar het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis, ze is inmiddels geopereerd en we hebben net 25x bestraling achter de rug. Dit was heel intensief.
Je doet dit omdat je haar niet met het openbaar vervoer daar naar toe wilt sturen. Je vindt het je plicht, net als met mijn moeder.

Mijn schoonzusje ligt op dit moment in het Medisch Centrum Alkmaar, ze is behoorlijk ziek, botkanker, leukemie en Non-Hodgkin (lymfeklierkanker). Ook daar ben ik constant mee bezig. Ik zorg voor mijn broer en regel alles voor mijn schoonzus in het ziekenhuis.

Ze hebben me nodig
Ik zit er op dit moment een beetje doorheen. Ik dacht dat ik het wel zou redden maar de emotionele belasting wordt me toch erg zwaar. Het zou heel prettig zijn om eens met iemand te praten. Nu kan ik nergens terecht met mijn emoties. Iedereen zegt dat ik het rustig aan moet doen als ik erover begin. Maar dat kan gewoonweg niet, ze hebben me nodig. En dat is niet alleen mijn gevoel. Ze zeggen het ook; mijn moeder, mijn vriendin en mijn schoonzusje.

Oma
Ik heb tussen de bedrijven door ook op woensdagmiddag mijn kleindochter van vijf en op vrijdagmiddag mijn andere kleindochter van vier om op te passen. Dat geeft wel voldoening maar het is ook druk want bij oma mag eigenlijk alles! Niet goed natuurlijk maar daar ben je oma voor, toch?
Ik ben absoluut geen klager, ik ga er altijd voor de volle 100 procent voor maar merk dat me nu toch alles teveel wordt.

Ik heb via deze website contact gezocht met Tandem en in het contact met hen werd mij voorgesteld een afspraak te maken met de mantelzorgconsulent. Binnenkort heb ik een gesprek met haar. 

Mevrouw Kloes-van Hest